"Şili'yi asla unutmayacağız." TU Magazine Chile.

Kaynak

Çeviri bana aittir.

“Şili’yi asla unutmayacağız.”

Ülkemizde 4 gün kaldılar ve bu 4 gün onların yeteneklerini ve nezaketlerini anlamamıza yeterdi. Şimdi sizi Yolanda Galaz T.’nin Bill, Tom, Gustav ve Georg ile yaptığı konuşmayla baş başa bırakıyorum.

Onlar vardıkları zaman korktuklarını söylediler. Ayrıca oradaki hayranlarının yakınlarına yaklaşmalarını istemediklerini de belirtti Tokio Hotel. Şili’li hayranların aşırı sevgisiyle havaalanında gerçekleşen olayın doğrusu hayranların korumaları geçip Tokio Hotel’e doğru ilerlemesiydi. Biraz korkmuş olsalar da onlar çok hoşlanmışlardı çünkü Almanya’dan bu kadar uzak bir ülkede bu kadar sağlam hayranlara sahip oldukları akıllarının ucundan geçmiyordu. Ama bu ülkenin farklı bir kültürü olduğunu bildiklerinden beri bizi anlamaya başladılar. Ve, şimdi, Tokio Hotel’in diğerlerini “ çok fazla yakında istememesi.” konusuna gelelim. Bunun gerçekten doğru olduğunu ve hayranların onlara yaklaşmalarının mümkün olmadığını söylemeliyim. Tokio Hotel öyle bir korumaya sahipti ki Meet&Greet’i kazananlar ikaz edilmişlerdi. Size yönetimin talimatlarının çok açık olduğunu söylemeliyim : “ İlk göz yaşı damlasında, bir histeri belirtisinde ya da kızların herhangi bir durumda bu 4 çocuktan birilerine dokunmaları durumunda, Meet&Greet iptal edilecektir.” Bu bildirinin çocuklardan gelmediğini biliyoruz. Çünkü onlar gerçekten arkadaş canlısıydılar. Ama kurallar gerçekten çok katıydı, bu şüphesiz doğru.

Konser sırasında, hayranların sevinci gözlerinden okunuyordu. Harika bir sesle, bu Alman grup Tokio Hotel, Avrupa’da neden bu kadar öncü bir şova sahip olduğunu ve insanların neden bu kadar çok beklentilerinin olduğunu gösterdi bizlere. Bill’in unutulmaz kostümü ve motosikleti, Tom’un yanan piyanosu, Georg’un karizması ve usta Gustav ile konser, çığlıklarla, kızların bayılmalarıyla ve üzerinde abartısız Marshmallow(Bir tür şekerleme) pişirilebilecek alevlerle geçti.

Bizler resmi bir dergi olarak, onları canlı izleyebilmek için can atıyorduk ve Tom, Bill, Gustav ve Georg'la yalnız sohbet etmeye çok hevesliydik
Kızlar, işte burada Şili'de Tokio Hotel ile son görüşmemiz!

TU: Şili’li hayranlarınızın karşılamasını nasıl buldunuz?

Bill: Başlangıçta gerçekten çok iyiydi. Özellikle havaalanı ( gülüşmeler). Kendimizi pohpohlanmış ve mutlu hissettik.

TU: Bir buçuk ay önce konuştuğumuz zaman, şaşırmayı beklediğinizi söylemiştiniz. Şili bunu başarabildi mi?
Bill: İşin kötüsü, oteli terk etme gibi bir lüksümüz yoktu. Sadece pencerelerimizden olanları seyredebiliyorduk. Gördüğümüz şey gerçekten güzeldi. Ama dışarı çıkabilmemiz için herhangi bir şansımız yoktu. Ne kadar gittiği yerin ismini hatırlamasa da aramızdan sadece Gustav küçük bir markete gidip bazı şeyler alabildi ve orada iyi zaman geçirdi.
Georg: Ama unutmamamız gereken bir şey oldu.

TU: Bu doğru mu Bill?
Bill,Tom,Gustav: Evet, evet, evet. (Gülüşmeler.)
Bill: Ah, tanrım! Hayatımda hiç deprem yaşamamıştım ve 2 günde 3 depreme şahit olduk.
( Gülüşmeler) Bu depremlerden 2’si büyüktü ve ne olduğunu anlayınca yatağımızdan fırlamıştık.

TU: Ama… Onlar o kadar da büyük değillerdi.
Bill: Ne demek istiyorsunuz? Biz korktuk.
Tom: ( Güler.) İşin doğrusu biz gerçekten korktuk.
Bill: (Güler.) Ben o sırada giyinmem gerektiğini ve tahliye edileceğimizi düşünmüştüm.

TU: Eh, depremle ilgili ilk tecrübenizi yaşamanızı sağladık. Ah, yazık size!
Tom: Bunu daha önce yaşamamıştık. Bu ilkti. ( Gülüşmeler.)

TU: Ah, hadi ama! Onlar iki önemsiz depremdi. Yani geçen Şubat’taki 8.8 depremde burda olsaydınız herhalde ölürdünüz!
Bill: Haaayır! Sana inanmıyorum. ( Bill kalkar ve tekrar yerine oturur.) Biz buradayken, tekrar olabilir mi?

TU: Uhmm, belki de..
Bill: Ah, hayır. Olmasın. ( Ellerini yüzüne koyar.)

TU: Hahahahaha. Hayır. Şimdilik bir daha olmayacak diyebilirim.
Tom: Öyle bir durum olduğu zaman nasıl davranacağımızı bilemezdik. ( Gülüşmeler) Ve daha yeni yataktan çıkmış tahliye edilen biri fotoğrafta gerçekten iyi çıkardı ( Gülüşmeler)

TU: Haydi konuyu değiştirelim. Şimdi sıra sizin Best Of albümünüzde. Bu albümden beklentileriniz neler ve en iyilerinizi bir albümde yayınlamak nasıl bir duygu?
Bill: Bir Best of albümüne sahip olmak tuhaf bir duygu. Ama bir diğer yandan bakarsak bu albümü yapabilmek için çok fazla hit parçaya sahip olmamız çok gurur verici. Albümde 2 yeni şarkı olduğunu söyleyebilirim. Bir tanesi 2002 yılında kaydedilmişti. Mädchen aus dem All ( Uzaydan gelen kızlar)
Tom: Evet, Bill’in sesi farklı burada. Çünkü şarkı Bill’in sesi değişmeden önce kaydedilmişti. ( Gülüşmeler)
Bill: Evet, ve albüm bir başka yeni şarkıya daha sahip, 2009’da kaydedilen Hurricanes and Suns.

TU: Şimdi de Bill ve Tom’un ülke değiştirmesi konusuna gelelim. Bu değişim şarkı yazıp kaydetmek amacıyla mı yoksa sadece iş için mi gerçekleşti? Çoğu kişi taşınma kararının sizi kovalayan insanlar yüzünden olduğunu söylüyorlar.

Tom: Gerçek olan şu ki Los Angeles’ta özel yaşamımız ile ilgili harika hissediyoruz. ( Gülüşmeler.) Son albümden birçok şarkı LA’da kaydedildi aslında.

TU: Gustav ve George ile nasıl gidiyor? Neden Almanya’da kaldınız çocuklar?
Gustav: Ailemiz ve arkadaşlarımız oradalar. Hepimiz Almanya’dayız. ( Herkes güler.) Bize öyle bakmayın! Söylüyorum, gerçek şu Bill ve Tom’un hiç arkadaşı yok ve kimse onları sevmiyor. ( Gülüşmeler)
Tom: Bu doğru.(Gülüşmeler.) Hiç arkadaşımız yok.

TU:Geçenlerde Bill ve Tom tarafından desteklenen PETA kampanyası dikkatimi çekmişti. Bu nasıldı ve hayvanlar hakkında neler hissediyorsunuz?
Tom: Gerçekten güzel fotoğraflar. ( Hepsi güler.)
Bill: Hayvanları çok seviyoruz. 4 güzel köpeğimiz var ve onların hepsini barınaklardan evlat edindik.
Tom: Evet ve vejetaryen olalı 2 yıl oluyor.
Bill: PETA bizi “Vahşi hayvanları sirklerden çıkarmak” başlıklı özel bir kampanya hakkında desteklemek için aradı ve bu kampanyayı desteklediğimizden emin olduğumuzda kesin olarak “ Evet.” Dedik.

TU:Ne kadar da şefkatli bir kalbin var. Almanya’da başka kampanyalarla çalıştınız mı?
Bill: Şimdilik bu bizim tek projemiz. Ama hayvanların yolundan gitmek istiyoruz ve bununla çok ilgileniyoruz. Ve özellikle, mümkün olursa bu konu hakkında kendimize ait bir proje yapmayı düşünüyoruz.

TU: Size soruyorum çünkü Tokio Hotel bir okula müzik sınıfı bağışladı. Bizler gibi aynı olanaklara sahip olmayan çocukların kültürünü koruma şansları hakkında neler düşünüyorsunuz?

Bill: Bizi müzikte destekleyen bir anne ve babamız olduğundan beri bu bizim vermeyi sevdiğimiz en büyük yardım, en büyük katkı. Hep müzik yapabilir durumdaydık. Çünkü buna ulaşma imkânımız vardı. Yani diğer çocuklara yardım etmenin başka bir açıklaması yok. Sadece bu bizim için büyük bir mutluluk anlamına geliyor.

TU: Son sözlerinizi alabilir miyiz?

Bill: Hayranlarımıza bize daha birkaç gün önce verdikleri desteklerinden dolayı sonsuz teşekkürlerimizi sunuyoruz. Aslında, Şili’yi unutmayacağız ve depremleri de… (Gülüşmeler.)[/color]